पामराला द्या अनुमती

आत्ता या पामराला द्या अनुमती

'पोट' अन्नग्रहण करावे म्हणत आहे 

शाब्दिक चकमकीत व्यस्त मेंदूकडे पाहत 

स्वत:च्या पाळीची वाट पाहत आहे

तनवीर - जेवून येतो :)

आयुष्य हे सरले..

आयुष्य हे सरले तुझ्यावीन

पण 'शब्दांनी' आजवर साथ दिलीय

तुझविन अबोलच होतो सर्व मैफिलीत 

'लिहून' प्रत्येक दु:खांवर 'मात' दिलीय

तनवीर

घेऊन झाल्यात..

घेऊन झाल्यात प्रेमाच्या आणाभाका 

सूर्य चंद्र ही तिच्यासाठी गहाण ठेवले होते 

हृदय सर्वस्य हरायला तयार होते आणि तिने 

माझाच गळा दाबायला माझेच हात उधार घेतले होते

तनवीर

खूप दिवसांनी ..

खूप दिवसांनी काहीतरी सुचत आहे....

स्वप्नेच ती मनाच्या कोपऱ्यात लपवलेल्या..

आता फक्त आठवायची अन साठवायची..ती वेदना 

कधी तू दिलेल्या..आणि कधी तुझ्यामुळे झालेल्या..

तनवीर

जीव घेईल कधी..

जीव घेईल कधी तुझा हा अबोला..

पण कितीतरी गोष्टी सांगून जातो..

मी तुझा की तू माझी..हेच भांडण..

आणि शेवटी साथ हा अबोलाच देतो

तनवीर

बघ कश्या चारोळ्या होतात ते... .

ते तुझ्या बरोबरच आहेत..

श्वासात, मनात, ध्यानात..

ऐकण्यात, सांगण्यात, करण्यात..

हळवे शब्द ग..धर तुझ्या म्यानात..

बघ कश्या चारोळ्या होतात ते...

तनवीर

नाही आज उत्साह नाहीये ..

नाही आज उत्साह नाहीये 

'जगू' नंतर कधी तिचे रोजचे आश्वासन 

दिवस झरत गेले 'नाही' बदलला नाही

फक्त मरत गेले उभे तरुणपण..

तनवीर

सुचत नाही आहे बघ आज ..

सुचत नाही आहे बघ आज पुन्हा 

तू अस प्रेमाने नको बघत जावूस 

रोज हरून जातो माझा तो साठवलेला राग 

तुझी खोटी पत्रे - आणि फसवणारा पाऊस

तनवीर

स्वतःची ओळख हरवते..

स्वतःची ओळख हरवते कधीतरी 

आरश्यात भूतकाळ पाहताना 

अतोनात केलेले प्रेम तुझवर.. आणि तूच ते 

वैमानास्येच्या गंगेत वाहताना...

तनवीर

नाटकी तुझे प्रेम ते..

नाटकी तुझे प्रेम ते

मृगाजलाच्या अस्तित्वासारखे

मीच फ़क्त कसोट्या देत राहिलो 

तुझी नजर आजही मला पारखे

तनवीर

कधी माझी आठवण आलीच.

तुला कधी माझी आठवण आलीच 

या कुंडीतील गुलाब केसात माळ

तू रागाने 'जी' कुस्करलेलीच पेरलिये

तुझ प्रेम घेवूनच जगलाय..

..अन थोडा माझ्या अश्रूंचा गाळ

तनवीर

अश्रू लपवायचेत तर..

अश्रू लपवायचेत तर 

उघड पावसात रडायचं 

ते देवाचे अश्रू समजायचं आणि

आपले तर कमी रे म्हणायचं

तनवीर

तिला कधी आवडले नाही..

माझ लिहिण तिला कधी आवडले नाही 

एक यमक जुळ्वेन - तर तिला पटले नाही 

एक सकाळी एकटाच 'वाचत' - 'मी जगले नाही '

जीवन-चारोळी संपवयाचीय, अजून शेवट सुचले नाही

तनवीर

'मी' पण ..

'मी' पण भरपूर आयुष्य पाहिलंय 

बहुतेक लोकांच्या तोंडून ऐकतो मी 

काय जगलो फार आठवत नाही 

पण तुझी फुले रोज कबरीवर वाहतो मी

तनवीर

रांगेचा फायदा सर्वासाठी..

'रांगेचा फायदा सर्वासाठी' - हे 

मला फक्त 'गुलाब' दिवशी आठवायचं 

तू कित्येकांच्या थोबाडीत मारून दमलीस 

की लगेच तुझ्या हातात फुल देवून पळायचं

तनवीर

तुझ्यासाठीच ग..

तुझ्यासाठीच ग देवाकडे

इतक्यांदा हात पसरवलेय

आता जरा हात पुढे करतो 

अन तो स्वत:च मागण्या लिहितोय

तनवीर

देवाकडे नेहमी दु:ख मागा ..

देवाकडे नेहमी दु:ख मागा म्हणतो 

जर नाही दिल तर 'सुख' पक्कं आहे 

चुकून प्रसन्न झाला तर अजूनच छान 

'आपल ऐकतंय की तो!!' आश्चर्य चक्क आहे..

तनवीर

'भीख माग तू' -

'भीख माग तू' - आत्तापासून 

माझा छोटा मेंदू नेहमी म्हणायचा

'शिकून' पण पसारायाचेच ना हात? 

निदान स्वत:वर 'आत्मा' तरी नाही लाजायचा

तनवीर

माझ्या खांद्यावर 'पाय' ठेवून.

माझ्या खांद्यावर 'पाय' ठेवून 

काही स्व पायावर उभे राहिलेय

आज मला 'खांदा' पाहिजे तर 

स्वत:ची ओळख पटवावी लागतेय

तनवीर

मी नापास झाले कारण.

मी नापास झाले कारण 

त्याला पुढे शिकायचे होते 

माझ हृदय तर त्याच्याकडेच होते

त्याला मात्र नवसाला तेच कापायचे होते

तनवीर

दु: खांचा भाव मिळेल तर..

जर दु: खांचा भाव मिळेल तर 

मीही माझे नाव 'कुबेर' सांगेन 

चांदण्यांची माती आणेन 

आणि चंद्रावरती घर बांधेन 

तनवीर

आपण हसलो तर ..

आपण हसलो तर जग सोबत हसते म्हणे 

आपण रडलो तर जग अजून जोरात हसते हे खरे!!

आपण काय केलंय ते बुवा कधी नाही मोजलय

जगाला मात्र हसवलंय - त्याचं आयुष्य वाढवलंय

तनवीर

कधी मी ...

कधी मी स्वप्ने एवढी मोठी पाहतो 

मग डोळे 'लहान' भासतात 

काही साखरझोपेत तुटतात 

काही उघडच फसवतात 

..
परत डोळे मोठे होतात 

आणि मग अश्रू गहाण मागावे लागतात

तनवीर

'ती' मला सोडून गेली ..

'ती' मला सोडून गेली 

वाईट कशाचेच वाटले नव्हते 

खंत एकच - तिला नाही उमगले

'प्रेम' मलाही हवे होते

तनवीर

आता माझे आभार मान..

आता माझे आभार मान'

पूर्ण जग वाटेत मागणी करत गेले

आपल्यान्साठीच तर होतो मी अगतिक 

तरी उरलेली 'लाज' ही आपलेच मागून गेले

तनवीर

चल अजून एक लिही...

चल अजून एक लिही...

असे कोणी बोलणारे पाहिजे 

खऱ्या दु:खाना वाहवा पेक्षा 

खोटे हसून सोबत हात धरणारे पाहिजे

तनवीर

अशी कोणीतरी हवी माझ्यासारखी...

अशी कोणीतरी हवी माझ्यासारखी 

माझ्यासाठी मुद्दाम चुका करणारी..

'बघ काही चुकलंय का रे?..तर शिक्षा दे..

परत माझ्याकडेच उत्तर मागणारी..

तनवीर

काल कोणी स्वप्नात आले...

काल कोणी स्वप्नात आले....

गालावर प्रेमाने फुंकर मारून गेले....

आज झोप येईल बहुतेक..

झोपेच्या गोळ्या बंद आजपासून..


तनवीर

आज पण कोणी नाही..

आज पण कोणी नाही

माझी आमरण साथ देणार..

दिसेनासा होईवर

टाचा वर करून हात उंचावणार..

तनवीर

नकळत जुळतात नाती मनाची...

नकळत जुळतात नाती मनाची 

मग चटकन कळतात स्पंदन हृदयाची 

नाही पहावी लागत वाट त्या नात्याची

जे आपले आहे ते येतंच आपल्याशी..



तनवीर

ध्येय असावी लागतात ..

ध्येय असावी लागतात उंचावरची...

नाहीतर पंख असूनही उडता येत नाही...

तू फक्त ईर्ष्या ठेव ताठ मानेन चालण्याची

सगळ्यांनाच सगळ 'जगता' येत नाही..



तनवीर

इतरांमध्ये स्वतःला जाणणारा..

 इतरांमध्ये स्वतःला जाणणारा..

असे कोणी मिळायला हव..जपणारा

रडवणे तर दूरची गोष्ट..

आनंदाश्रू पण पडण्याआधी धरणारा...


तनवीर

तुझा 'प्रकाश' रहा वाटत..

तुझा 'प्रकाश' रहा वाटत 'वेगळा'

अस का? मीच का? गणित नाही मांडायचं

काळजी घे पायाची..लागेल ठेच

पण वाटेतल्या धोंड्याला नाही घाबरायचं

तनवीर

असंच हसत जगायचं..

मस्त....असंच हसत जगायचं

परत नाही मागे वळून बघायचं

शेवाळाची नाती..जुन्या सर्व निंदा

पुन्हा आठवून त्यात नाही घसरायचं



तनवीर

वटवाघुळ आंधळाच असतो..

वटवाघुळ आंधळाच असतो आवाज ऐकून उडणारा

अंधारात चाचपडत वाट चुकवत निशाचरी

जो प्रकाश पाहू धजत नाही त्याला का भितेस?

अंधार तर आंधळाही पाहतो ना ?..लाचारी...

तनवीर

अशीच टोचत राहतील ...

अशीच टोचत राहतील शाब्दिक चोची तुला

तुझ्याकडचीच चार बोटे दाखवत राहतील तुला

पण तू नको विचार करू या निरार्थाक्तेचा

हाथ कापलास तरी लोकं चिडवतीलच तुला..

तनवीर

मान-अपमान या..

मान-अपमान या मनासाठी आहेत प्रथा

तुला 'जगण्याचा' त्या श्वास बनत जातात

काहीतरी चांगले - वेगळे करून दाखव चोहीकडे

तुझा नाव 'तू ' हेच तर ते सांगत राहतात

तनवीर

आयुष्य बघायचंय तर..

आयुष्य बघायचंय तर फुलाचं बघ

जीवन वाटत राहते सुवासासकट

आजीवन आनंदावते झटत झटत

मेले तर कामी येते निर्माल्य म्हणत

तनवीर

मला कबूल आहे..

मग ठीक मला कबूल आहे हाच वर्तमान

हाच समज शेवटच पाट 'नाटकाचा'

जे अश्रू,हृदय,हसू,रडू ,नाही समजावू शकले

एक आवाज काय समजावेल तुला माझ्या मनाचा ?



तनवीर ( पुन्हा एकटा....)

दे सोडचिठ्ठी स्वप्नांना..

आता दे सोडचिठ्ठी स्वप्नांना

दे साथ फक्त माझ्या श्वासांना

वचन आहे मी असेन नेहमी तुझा

कारण बनेन हसताना..

....अन अश्रू बनेन रडताना

तनवीर

हेच वाक्य तर ...

हेच वाक्य तर ऐकायचं होते ग

आता कधी पावसाची तुला खंत नसेल

आन्दाश्रुच पुरतील माझे तुला

जे आमरण तुझ मन न हृदय भिजवेल

तनवीर

मी कधीच तुला विसरलो नव्हतो..

मी कधीच तुला विसरलो नव्हतो

हरवले होते ते फक्त शब्द

वाटले होते आरश्याला सर्व कळत असेल

माझा श्वास..माझे मन..आणि आपला अनुबंध..

तनवीर

तुझ्या फक्त हास्याने ..

तुझ्या फक्त हास्याने हा फरक आला आहे

जुना दुष्काळ आनंदाने भरून गेला आहे

ही पहाट आधीपासूनच होती अशी

फक्त प्रकाश तू आली म्हणून आला आहे

तनवीर

सगळे तुला माहित असते..

सगळे तुला माहित असते..

तरी वायफळ ऐकून घेते माझ भाषण 

तेच क्षण सुखावतात मला 

आणि देते स्फूर्ती कारण शोधायला कारण

तनवीर

तू माझ्यावर रुसला कि...

तू माझ्यावर रुसला कि.

बरे वाटत की मीच आठवणीत असते 

तू मला आठवावे म्हाणुन

लिहिण्याची मग गरज नसते 

तनवीर

आयुष्य जगायला...

आयुष्य जगायला चालना देतात

म्हणून स्वप्नात रहा म्हणतेस?

जे अर्ध आयुष्य जाळून गेले ते

पुन्हा स्वप्नात पहा म्हणतेस?

तनवीर

तरीही मन कसे गुंतले..

तरीही मन कसे गुंतले..तुझ्यात

माझी दु:ख्खे ही हाच विचार करतात..

जरा सर्व विसरून झोपावे म्हण्टले..

तरी तुझीच स्वप्ने पाठ धरतात..

तनवीर

तू फक्त जवळ रहा...

तू फक्त जवळ रहा..

मी वादळेही वाटून घेईन.

प्रलायाहीतही साथ देईन

काळीज पण कापून देईन.

तनवीर

तू विसरू शकणार नाहीस..

तू विसरू शकणार नाहीस..

माझ फुकटच चुका करणं..

तुझ्याच दिलेल्या ओळीत

तुझ्यावरच चारोळी करणं

तनवीर

सत्य बदलणार नाही..

सत्य बदलणार नाही तरी प्रेम करीन मी

सत्य बदलू शकलो नाही तरी प्रेम करीन मी

तू आभाळातले उषाकिरण आहे माझ्यासाठी

तू ग्रहणात लपलीस तरी वाट पाहीन मी..

तनवीर

ग्लानी छेडते मला ...

ग्लानी छेडते मला अशी

फुकटच आयुष्य जगताना 

पूर्ण जीवन दारूत बुडवले आणि

आता कुत्र्यासारख मरताना

तनवीर

नको पाहू ....

नको पाहू माझ्या डोळ्यात अशी 

तू प्रेमात पडशील का?..माहित नाही 

मी तर तुला बघताच घायाळ झालोय

आता वेडाच होईन..काही दुमत नाही..

तनवीर

आज पण नाही.....

आज पण तुला भेटू शकत नाही 

या वेळेच्या दोऱ्या अश्याच असतात 

आपण भावनाची निसरगाठ बांधतो 

आणि नकळत कधीही सुटून जातात..

तनवीर

तुझ्या त्या स्मित हास्याने..

तुझ्या त्या स्मित हास्याने..

मी अजून थोड जगावं म्हणतो 

हे वाळीत टाकलेले जग..निर्दयी 

पुन्हा तुझ्या डोळ्याने पाहेन म्हणतो..

तनवीर

दोन ओळी माफीच्या ..

दोन ओळी माफीच्या तिच्यावर जर ....

तिला कळल्या तर फार बरे झाले असते

घाबरत घाबरत प्रेम करण्यापेक्षा

चार चुका करणे परवडले असते..

तनवीर

तुझ्या सवे ते गंधित वारे.

तुझ्या सवे ते गंधित वारे..

मजलापण घेवून चला वादळे 

फिरकी घेईन शीतल चंद्रासंगे 

हृदय आदळे..होई जग वेगळे..



तनवीर

हसू तुझ्याकडे...

हसू तुझ्याकडे अगोदरपासून आहे 

ते तुला देण्यात काही अर्थ नाहीये..

पण तुझ हसू मला काय देवून जात..

तो संदर्भ आजही बोलण्यात नाहीये..

तनवीर

तुझ्या चेहऱ्यावर..

तुझ्या चेहऱ्यावर फक्त हसू उमटेल 

आजपण अस सांगायला काही नाहीये 

तू नेहमी हसतेस हाच शेवट समजून 

मी नेहमी सांगतो तो शेवट नाहीये..

तनवीर

ही गुलावी हवा अन..

ही गुलावी हवा अन

साथ रातराणी दंगलेली.

त्या मधुर दवांची

पानावर लेणी सांडलेली..

तनवीर

तू सोबत आहेस म्हणून...

तू सोबत आहेस म्हणून नवी पहाट खुलते आहे.

कधीचे लपलेले उषाकिरण मंद मंद हसते आहे..

आयुष्याचा बागेत मी फुकट मोती वेचत राहिलो..

तू बरोबर होतीस आज फार उशिरा कळते आहे..

तनवीर

पुन्हा तुझी आठवण पुन्हा तेच जुने खेळ..

पुन्हा तुझी आठवण पुन्हा तेच जुने खेळ..

आपण नवरा बायको तो चिनीमातीचा मेळ..

आयुष्याची चटणी आणि तुझ्या प्रेमाची भेळ..

तू परत ये फक्त बघ सर्व परत सावरेल..

पुन्हा तुझी आठवण पुन्हा तेच जुने खेळ..

तनवीर

आज ते दिवस...

आज ते दिवस परत आठवतायत..

माझ फुकटच आभार मानणे..

तुझ प्रेम साठवून..तुझीच ओळ वापरून..

तुझ्यावरच चारोळी टाकणे..

तनवीर..

किती करतोस रे ..

किती करतोस रे माझ्यासाठी..

फक्त माझ्या सोबत हा अंधार पाहायला..

तुझ प्रेम मला कधीच नाही कळले..

नाही जमले कधी त्या दिव्याची वात ह्यायला

तनवीर

आज खूप छान वाटतंय..

आज खूप छान वाटतंय..

परत एकदा जगल्यासारखे

तू अशीच हसत रहा ग..

शिंपल्यातल्या मोत्यासारखे

तनवीर

मी वेडा..

तुझ्याशी बोलताना मी पण शिकत गेलो

देवाकडे लपून लपून मी आयुष्य मागत गेलो

भर बाजारात माझे विकले जात होते प्रेम

मी वेडा..भाव कमी कमी करत गेलो..

तनवीर

मी तरी काय करू?

तुझा लटका राग पाहायला तर

मी होतो चूक-भिभारू..

तू रागातच जास्त सुंदर दिसते

तर मी तरी काय करू?

तनवीर

तू असा कसा रे ...

तू असा कसा रे सगळे सांगून गेलास

अजाण.. माझ पूर्ण आयुष्य मागून गेलास

तरी मी सावध होते नाही पडणार प्रेमात

तो पाऊस..माझी छत्री..अन तू सुका राहून गेलास..

तनवीर

आता कंटाळा आलाय ..

आता कंटाळा आलाय वाट पाहून

यमराजाकडे मरण मागून मागून

तू मला समजून घ्यायला हव होते..

मी जगलो असतो ग..

केवळ तुझा राग पाहून पाहून..

तनवीर

मी वाट पाहतोय..

तुझा दृष्टीकोण नकळत

मलातरी आवडतोय

तू अशीच लिहित रहा

मी वाट पाहतोय..

तनवीर

तू अशीच लिहित रहा..

तू अशीच लिहित रहा

शब्दासाठी झगडू नको

तुझे मन देवाची देणगी

त्याला कधी अडवू नको ..


तनवीर

मलाही जमले असते ..

मलाही जमले असते तुझ्यासारख वागण

online असूनसुद्धा off line दाखवण......

आजही वाट बघतेय तुझी...का कोण जाणे...

मलाही जमले असते तुझ्यासारख टाळण

तनवीर

काही सुचतच नाही..

काही सुचतच नाही..

त्याला कसं सांगावे ते..

त्याच्यासाठी सांडलेले अश्रू

परत कसे मागावे ते...

तनवीर

प्रेम असावे...

प्रेम असावे दवबिंदू वत

निरागस पानावर दिसणार

मातीत मिसळत जातानाही

बालिश हसत हसत मरणार

तनवीर

काही संदर्भ ..

काही संदर्भ रिक्तच राहुदेत

फुकटच आक्रोशाचे भाव येतील

नको खोडू त्या आर्त जखमा

काही आपल्याचीच नाव येतील

तनवीर

खेळ तिथेच संपला असता..

खेळ तिथेच संपला असता

तर फार बर झाले असते

मी मनाला धीर दिला होता ग..
..
तू वळून बघायला नको होते..

तनवीर

वेडे मन..

वेडे मन किती रडले

मोजता मला आलं असते

तू साथ दिली असतीस तर

आज हिशोब केला नसता..

तनवीर

शिकलं पाहिजे..

मनातल ओळखायला शिकलं पाहिजे..

नाहीतरी इथे कोणी बोलत नाही..

अलगद हृदयतील ते अत्तर मागेन हो..

'ती' रेशमी कुप्पी कुठे भेटतं नाही..

तनवीर

मन असेच असते..

मन असेच असते स्वप्नच बघण्यासाठी

तुला न जमणारा पराक्रम करण्यासाठी

त्याला वेडे म्हणू नको तू..माझ मत

ते तुला समाजावतेय अस्तित्वात पळण्यासाठी...

तनवीर

..काहीच झाले नाही असं..

आज तुझी खूप आठवण येत होती

पिऊन डोळे लाल झाल्यावर

नंतर काय झाले माहित नाही..

आज परत वायफळ लिहितोय

..काहीच झाले नाही असं..

तनवीर

काल खूप प्यायलो मी ..

काल खूप प्यायलो मी मरेपर्यंत

भूतकाळाचा आरसा पाहिल्यावर..

मला माफ कर प्रिये.. बेशुधीत

तुला स्वप्नात पाहता आले नाही..

तनवीर

सध्या माझ्या मनात...

सध्या माझ्या मनात फक्त अभ्यास आहे

परीक्षेची चाहूल थोडी छळत आहे

आणि नसती तरी जमली नसती चारोळी

अजून मी शब्दामागेच पळत आहे

तनवीर

वेळ कुठे आहे?..

वेळ असला की सुचते

अशी चारोळी ह्यावी..

नाहीतर शब्द धरायला

वेळ कुठे आहे?

तनवीर

लोक बोलू लागली....

अन स्वप्नाळू म्हणून लोक बोलू लागली.

जेव्हा मी तुला हाक मारायचे तेव्हा..

तूच समजावं या लोकांना तू तिथे होतास म्हणून..

ते बोलतात तू मला सोडून गेला अस.

तनवीर

वाटेत भेटली सोबत..

वाटेत भेटली सोबत नवी..'ती'

आणि पुढे काय झाले काळालाच नाही..

तिचा चेहरा ...ते हास्य..

पूर्ण आयुष्य काही देवाकडे मागता आले नाही..

तनवीर

बस आत्ता मी...

बस आत्ता मी एकट्यात रडणे सोडले

अलगद खोटे हसणे सोप्पे ठरतंय..

नाहीतरी तुला माझी किंमत नव्हतीच..

हे अश्रू पुन्हा कधी कमी येतील...

तनवीर

मला नाही सुचत रे..

मला नाही सुचत रे..उगाच...

तू एकट्यात का रडायाचास ..

मी विचारात राहिले तुला..

तू नेहमी हसण्यातच उडवायचास

तनवीर

तू हसायला पाहिजे होतास रे....

जिवंत असून मरण पावली ती..

पण तू का बिथरतो?..तिचीच चूक होती ..!!!

तुझ्यासाठी ती फक्त एक मनोरंजन होती..

पण तुझ हे खोटे हसू.. तिच्यासाठी खूप होते..



तनवीर 

ती खरच वेडी होती...

ह्या रुपातच तिला श्वास लाभतात...

असी तो रोज म्हणायची..वेडी..

मी अपंग..ओबड धोबड..तरी पण..

तुझ्या कुबडावर पण प्रेम आहे म्हणायची..



तनवीर

कारण बहुतेक तू ..

कारण बहुतेक तू मरताना तिला कधी दिसला नाहीस..

तिने तुझे फुल स्वीकारताना हि तू हसला नाहीस..

तिला तुझी अबोल भाषा नही कळली मित्रा....

कारण देवाला सांगितले पण तिला कधी बोलला नाहीस..

तनवीर.

बघ कश्या चारोळ्या होतात ते...

ते तुझ्या बरोबरच आहेत..

श्वासात, मनात, ध्यानात..

ऐकण्यात, सांगण्यात, करण्यात..

हळवे शब्द ग..धर तुझ्या म्यानात..
.

.

बघ कश्या चारोळ्या होतात ते...

तनवीर

नको ग अस म्हणू त्याला...

त्याच खरे प्रेम होते अन आहे तुझ्यावर

तोही जगतोय आजवर त्या सुवासावर

मी स्वत: पाहिलंय त्याला सर्व विसरताना

पण वास साठवून ठेवलाय अजून त्याने हातावर
..

..

नको ग अस म्हणू त्याला

तनवीर

राहू दे बंद डोळे..

काही नाही राहू दे बंद डोळे

हरवू दे सर्वस्व आठवणीत

फक्त तू आणि तुझ प्रेम

साक्ष ते अमृतक्षण अगणित


तनवीर

मी फक्त..

मी फक्त प्रयत्न केला होता

तुझ्यासाठी सुख साठवण्याचा

अडवून तुझा अश्रुबंध

तुझ निराशपूर आटवण्याचा


तनवीर

तत्वे माडीवर..

तत्वे माडीवर काल खुपसून टाकली..

कोणी ऐकलय माझ आजवर!!!

मी युद्ध एकटाच लढत होतो..आहे..

सोबत..एक लेखणी..शिव्या..अन दप्तर..



तनवीर

.का काय माहित?

तरी माणसे चुका काढतात....का काय माहित?

तुझे अश्रूत भिजलेले आयुष्य ते..शब्द नाहीत ..तरीही..
..
..
..
मग रडून ही चुकल्यासारख होते..आणि लिहूनही..


तनवीर

मला सापडला होता....

काल 'तो' मला सापडला होता 

तुझे पडलेले अश्रू गोळा करताना

'तो' मोजत विचार करत होता

तुझे ती धकधक त्याचासाठीच जगताना ..


तनवीर

एक फुंकर मारावी ..

एक फुंकर मारावी गालावर हळुवार 

एक तुटलेला धागा जोडण्यास..

एक भावना..एक अश्रू...एक वाणी..

एक डोळा पूर्ण नसतो पूर्ण स्वप्न पाहण्यास..


तनवीर

असते अस कोणी...

असते अस कोणी मुद्दाम मनाला छळनारी 

नकळत एखादा काळीज ठोका चुकवनारी 

तुझीच ती छाया पण तुला न दिसणारी 

पण नजरेआड झालास की कोपऱ्यात रडणारी


तनवीर

का लोकं प्रेम करतात ?

का लोकं प्रेम करतात 

मला काही उमजत नाही 

आयुष्य ओतून एकासाठी 

मग जगण पण जमत नाही


तनवीर

याच काही ऐकू नको...

याच काही ऐकू नको रे 

हे हृदय तर माझही 'विश्वासू नाही..

म्हणतो नाही छळणार.'तुला' स्मरून 

रोज करतो..म्हणे हे माझ्या हाताशी नाही


तनवीर

वेड लागून जगणे....

वेड लागून जगणे आणि 

वेडा ऐकून जगणे..आता फरक कळतोय

श्वास फक्त उरतो घ्यायला मजबुरीने 

कारण आत्माही देहाबाहेर जायला छळतोय


तनवीर

तुला पाहण्यास.....

तुला 'डोळ्याने' पाहण्यास 

जीवन फार पुढे सरकून गेले

वाटेत आले ते फक्त काही 'जण'

मिस्कील बघत 'वेडा' मात्र म्हणून गेले


तनवीर

ती स्वप्नात येते म्हणून....

ती स्वप्नात येते म्हणून 

निद्रेशीही मी केले वैर आहे

'ती' च्या जखमाही सुकत नाही 

आणि पूर्ण हायती पण आता गैर आहे


तनवीर

म्हणून मी पण....

म्हणून मी पण मुद्दाम भिजतो

सरींच्याच साथीने तिला शोधतो

तीने वचन दिले नाही..आलीही नाही

तरी प्रत्येक थेंबात 'ती' हिंडत थांबतो



तनवीर